Het is voor Marijke, ons oudste lid, samen met haar man alweer de vierde keer dat Cantando naar het buitenland ging. De bestemming België, naar de plaatsen Ieper, Brugge en Gent.
“Al snel, na ons vertrek, was er een goede stemming in de bus en dit is zo gebleven tot het einde van ons reisje! De heenreis verliep voorspoedig.
Na het bezoek in Ieper aan het museum, door de mensen die daar nog niet waren geweest, gingen wij naar ons hotel, voor het diner en eventueel omkleden . Het de diner was uitstekend.
Ruim op tijd waren we bij de Menenpoort en het miezerde een beetje. Er stonden al veel mensen, waaronder veel jongeren en scholieren.
De ceremonie was weer indrukwekkend, met de Last Post, Schotse Doedelzakkers, kranslegging en uiteraard onze 2 liederen van Purcell. De regen druppelde door de poort heen, maar we hebben het overleefd. Gelukkig geen kletsnatte kleding voor het concert van de volgende dag. Na de ceremonie verspreidden we ons in verschillende groepjes en maakten de cafeetjes onveilig! En dan naar bed.”
Marijke
Emmy en haar man vonden het een erg geslaagd weekend. Fijn gezongen en de verzorging was weer perfect. Heel goede solisten en de pianisten waren ook erg goed. Wat ik grappig, maar ook wel lastig vond dat wij in de Menenpoort precies onder het open gat waren opgesteld om te zingen. Gelukkig konden we een stukje opschuiven naar een droger gedeelte.
Ook Marian heeft het naar haar zin gehad. In Ieper, Menenpoort op het moment dat we begonnen met zingen waaide en regende het precies onze kant op, het ging goed gelukkig. In de avond in de plaatselijke kroeg natuurlijk een lekker biertje. Zaterdag naar Gent in de prachtige kerk gezongen, ook een mooie stad, in de kerk was ook veel moois te zien.
Voor Marijke was zaterdag, de spannendste dag van ons uitstapje. Na een heerlijk ontbijtje op tijd bij de bus en op weg naar Brugge. Bij de kerk werden we afgezet en konden, in een ruimte daarnaast, onze spullen kwijt.
Aangezien onze pianisten vertraging hadden met de trein en er ook nog geen vleugel in de kerk aanwezig was, werd de repetitie uitgesteld. Maar de kerk maakte indruk op ons, wat heerlijk om daar een concert te mogen geven. Wij zochten, met wat anderen, een heerlijk terrasje op in het zonnetje.
Dan weer terug naar de kerk, waar inmiddels de pianisten en solisten waren gearriveerd en ook de vleugel. We repeteerden het hele Requiem en het ging best goed. Prachtige solisten, prima pianisten en een heerlijke akoestiek. Na de repetitie gingen de meesten een kleinigheidje eten of wat drinken, dan weer terug voor het concert.
Er was aardig wat publiek en wij deden ons best. De reacties waren heel goed en wij waren ook tevreden. Na het concert vlug de bus in en terug naar Ieper voor het avondeten. Daar waren we wel aan toe, opgelucht nu het spannendste deel van de reis achter de rug was. Sommigen gingen nog stappen, maar veel personen gingen naar hun hotel, na deze enerverende dag.
Zondag, na het ontbijt, met de bagage verzamelden Marijke en haar man Hans bij de bus en op naar Brugge. Ook weer een mooie, oude stad en een mooie busplaats, vlak bij een park. Daar was het startpunt van de stadswandeling. Wij werden in groepjes verdeeld en ik ging op een terrasje, in de zon, zitten. Een paar groepjes passeerden mij, wat leuk was.
Maar wat een mensen waren op de been, niet normaal. Er was een marathon met veel lopers en publiek. Alleen al waar ik zeker vier uur zat passeerden wel een paar honderd mensen, waaronder veel groepen. Ik keek mijn ogen uit en heb me geen minuut verveeld.
Ook nog leuke gesprekken op het terras gehad. De wandeling liep wel uit en Peter en Emmy, waren naar mijn terras gekomen. Ik was blij met hun gezelschap. Hans arriveerde heel wat later met een groepje en we moesten alweer naar de bus.
Wat Ank bijzonder vond: “in Brugge, een stad vol toeristen, wordt een marathon gehouden. Wij kennen Rotterdam, alles strak geregeld en afgezet. Nee, niet in België. Hier en daar een pover lintje, men kon overal oversteken maar toch, op een druk kruispunt zat een vrijwilliger in een geel hesje. Zodra een loper in zicht kwam, werd er op een fluitje geblazen: oppassen! Het ging bijna mis: twee fietsers (toeristen), een wielrenner en een hardloper rakelings langs elkaar op dat kruispunt. Ach, verder niet moeilijk doen, weer een fluitsignaal voor de volgende. Schitterend om te zien. Zo kan het ook.”
Dan op weg naar onze laatste stop voor ons diner in Terheijden. Dit smaakte prima en iedereen was zeer voldaan. Nu op weg naar Pijnacker, ons laatste ritje. In de bus werden wat bedankjes gepleegd, aan Hans en degenen, die ook nog bij de organisatie betrokken waren, en de chauffeur.
Ja, en toen was het weer voorbij. Wat hebben we heerlijke dagen gehad, zonder incidenten. Wat een sfeertje, veel mensen die elkaar hebben leren kennen, vriendschappen gesloten, kortom een reisje dat we niet snel zullen vergeten, dit smaakt naar meer!!
Marian: “Zondag naar Brugge waar we opgewacht werden door stadsgidsen, tijdens de wandeling in het mooie historische centrum van Brugge kwamen ook de marathon lopers voorbij op het plein was het erg druk, marathon was er ook, de gids deed haar best om er boven uit te komen, we gingen dicht bij haar staan om het goed te horen, ze kon het interessant vertellen. En natuurlijk het slotdiner In de Gouden Leeuw in Terheijden was ook gezellig, daarna naar huis. Ik heb nog in het fotoboek gekeken Ieper in 2018 en zag ook dat er koorleden weg zijn en nu weer nieuwe bij zijn gekomen.”
Wat vond Anke B. het leuk om weer met elkaar op koorreis te gaan! “Heb in de 25 jaar van mijn koorlidmaatschap heel wat meegemaakt! De reis was goed georganiseerd en de sfeer was fijn. We hebben de tijd goed besteed. Zingen onder de Menenpoort in Ieper bij de drukbezochte Last Post en ‘Ein deutsches Requiem’ in Onze-Lieve-Vrouw Sint Pieterskerk in Gent. Verder wat tijd om zelf in de plaatsen door te brengen, en gezellige en lekkere gezamenlijke diners. Met een goed gevoel weer naar huis!
Op naar 7 november in eigen land nog een concert van ‘Ein deutsches Requiem’ in de Joannes de Dooperkerk in Pijnacker!
